Zabytkowa, prawosławna świątynia została zbudowana na przełomie IV i V w., co czyni ją najstarszym kościołem w mieście. Do współczesnych czasów zachowały się jedynie ruiny jej murów i fundamentów, przy czym nadal są tu organizowane śluby i koncerty. Miejsce wpisano na listę Światowego Dziedzictwa UNESCO.
Kościół został przebudowany w IX w., kiedy to został włączony do kompleksu biskupiego i pełnił funkcję katedry. W czasach świetności budynek mierzył 25 m długości i 22 m szerokości. Miał trzy nawy oddzielone dwoma rzędami kamiennych filarów, które podtrzymywały ceglane łuki. Podłoga była pokryta mozaiką z niewielkich, kolorowych kamieni, a otynkowane ściany pokrywały barwne freski.
W XIII w. świątynię splądrowali Wenecjanie, wywożąc z niej wiele cennych relikwii. Kościół pełnił swoją funkcję jeszcze do XVIII stulecia. Na początku XIX w. popadł w stan ruiny, który przetrwał do współczesnych czasów.